Εἶναι μεγάλες οἱ προσπάθειες πού κάνουμε γιά νά μπορέσουμε νά ἀναπαύσουμε τό μάτι μας στήν θέα μιᾶς φροντισμένης ἐμφάνισης. Ἐνδύματα μοναδικά, σχεδιασμοί πρωτότυποι, κοσμήματα πανάκριβα καί χρόνος ἀπεριόριστος; γιά νά φθάσουμε στό ἐπιθυμητό ἀποτέλεσμα. Γιά νά φθάσουμε στόν στολισμό τοῦ ἑαυτοῦ μας. Στό στολισμό πού ἐμεῖς ἐκλαμβάνουμε ὡς στολισμό, γιατί ἔτσι μᾶς εἷπαν, γιατί αὐτό ἐπικρατεῖ, γιατί αὐτό εἶναι ἀποδεκτό ἀπό τούς ἄλλους, γιατί αὐτό μᾶς κολακεύει καί νομίζουμε ὅτι μᾶς γεμίζει.
Τελικά ὅμως ποιός θά μᾶς πεῖ τί εἶναι στολισμός;  Ποιός θά μᾶς μάθει τί εἶναι στολίδι ἤ ποιός θά μᾶς τά δείξει; Ποιός θά μᾶς πεῖ ἄν πραγματικά ξέρουμε νά στολιζόμαστε ἤ πότε εἴμαστε κι ἄν εἴμαστε στολισμένοι;
Ὁ στολισμός εἶναι μόνο ὑλικός ἤ μήπως ἔχουμε ἐφαρμογή
τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου πού λέγει: "ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν" Μτ. Στ-21.
    Δηλαδή εὔκολα ὑποδουλωνόμαστε σ' αὐτό πού ἐπιθυμοῦμε καί ἀγαποῦμε. Ἄν ἀγαπήσαμε τό ἐφήμερο, τό παροδικό, τό πρόσκαιρο, τότε σίγουρα θά ἀναζητήσουμε τόν στολισμό μας μέσα στά ἐφήμερα, παροδικά καί πρόσκαιρα. Ἄν ὅμως πράγματι αὐτά ἀγαπήσαμε, τότε κυριαρχούμεθα ἀπό ἀντιφατικές καί συγκρουόμενες ἐπιθυμίες, διότι ἡ ἴδια μας ἡ φύση μέ κανένα τρόπο δέν ἀναπαύεται στό ἐφήμερο, καί παροδικό.  Μήπως ζοῦμε στήν ἀπάτη τῆς ἐμπορευματοποίησης τῶν συναισθημάτων μας καί ὄχι στήν ἀγάπη τοῦ πραγματικοῦ στολισμοῦ;
     Ὁ πραγματικός στολισμός εἶναι μέρος τοῦ ὡραίου καί ἔχει διαχρονική ἀξία, γιατί τό ὡραῖο δέν ἔχει ἡμερομηνία λήξης. Ὁ πραγματικός στολισμός δέ δημιουργεῖ ψυχική κόπωση ἤ ταραχή, ἀλλ' ἀντιθέτως τά ἀφαιρεῖ ἀπό ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχουν. Ὁ πραγματικός στολισμός ἀναπαύει τήν ψυχή, ἠρεμεῖ τήν σκέψη, ἀνανεώνει τίς δυνάμεις τῆς ὑπάρξεώς μας.
    Ὁ πραγματικός στολισμός δέν ἔχει σχέση μέ τό χυδαῖο. Δέν ἐπικοινωνεῖ μέ τίς ἀνόητες ἐπεμβάσεις στή φύση μας πού τήν καταστρέφουν, ἀλλά τήν ἀναζωογονεῖ. Δέν ταράζει τό πνεῦμα, ἀλλά τό χαροποιεῖ. Δέν δημιουργεῖ πολύκροτο ἐνθουσιασμό, ἀλλά συγκινεῖ καί ἀνεβάζει.
    Δηλαδή τελικά πόσο ἔξυπνοι καί σωστοί εἴμαστε στή ζωή μας;  Ἔχουμε γοῦστο, ἔχουμε αἰσθητική, ἔχουμε αἴσθηση τοῦ πραμγματικοῦ στολισμοῦ ἤ εἴμαστε ἄνθρωποι μέ γοῦστα τῆς ὥρας;
    Τί ἀξία ἔχει ὁ στολισμός πού θά μοῦ κλέψει, χρόνο, χρῆμα καί νεῦρα καί στό τέλος θά μ' ἔχει ἀφήσει μόνο μου στή φτώχια τῆς ξεπεσμένης ἀξιοπρέπειάς μου;
    Χάνουμε τόσα πολλά γιά νά μείνουμε καί πάλι μέ τά λίγα. Θέλουμε νά στολισθοῦμε καί τελικά ἀστόλιστοι εἴμαστε, γιατί ὑποδουλωθήκαμε στίς ἐπιθυμίες μας. Ἐπιθυμοῦμε τό ὡραῖο καί καταλήγουμε στό ἀποκρουστικό. Ἀγαποῦμε τό ἀξιόλογο καί καταλήγουμε στό ἐξευτελιστικό. Ἀναζητοῦμε τό ἐντυπωσιακό καί φθάνουμε στό ἀνόητο, γιατί χάσαμε τόν στολισμό τῆς διαχρονικῆς ἀξίας τῆς ὑπάρξεώς μας καί καταλήξαμε νά εἴμαστε δοῦλοι ἑνός ἐφήμερου στολισμοῦ πού δέν ἔχει τίποτα νά μᾶς προσφέρει.