Αὐτὰ ποὺ λέγει ὁ ἄπ.Παῦλος ἀναφέρονται στὴν ἐμφάνιση τοῦ ἀνθρώπου ἡ ὁποία ἐπηρεάζεται συνήθως ἀπὸ τὴν ἐποχή του, τὸ περιβάλλον του, τὴν ἰδεολογία του, τὸ πιστεύω του καὶ ἄλλα. Ἔτσι ὁ ἄπ.Παῦλος ὅταν λέγει ὅτι ἡ μεγάλη κόμη εἶναι δόξα τῆς γυναικὸς ἐνῷ ἡ μεγάλη κόμη εἶναι ἀτιμία γιὰ τὸν ἄνδρα, ὡς μέτρο σύγκρισης τιμῆς καὶ ἀτιμίας δὲν εἶναι  ἡ νεαρὰ ἡλικία τοῦ ἀνθρώπου ἀλλὰ ἡ προχωρημένη ἡλικία, διότι ὅσο πιὸ μεγάλης ἡλικίας εἶναι ὁ ἄνθρωπος τόσο καὶ μεγαλύτερης τιμῆς ἀξιοῦται. Ἑπομένως στὴν ὥριμη ἡλικία ἡ φύσης δίδει τὴν φλάκρα στὸν ἄνδρα, κάτι ποὺ δὲν τὸ κάνει καὶ στὴ γυναῖκα.

Ἐξ ἄλλου κομέω-ὢ, σημαίνει φροντίζω περιποιοῦμαι, δηλαδὴ ἀσχολοῦμαι μὲ τὰ μαλλιά μου καὶ δὲν σημαίνει τὰ μακριὰ μαλλιά, γι’ αὐτὸ καὶ τὸ "κομῶ" βρίσκεται καὶ ὡς συνθετικὸ ἡ ρίζα καὶ ἄλλων λέξεων (π.χ. τυρὸ-κόμος, νόσο-κόμος, ἀνθὸ-κόμος γηρο-κόμος, μελισσο-κόμος, βρεφο-κόμος κ.α.).

 

Ἑπομένως ἀφοῦ ἡ φύση ἀπαλλάσσει τὸν ἄνδρα μὲ τὴ φαλάκρα τότε γιατί ὁ ἄνδρας νὰ κρατᾷ καὶ νὰ ἀσχολεῖται μὲ κάτι ποῦ ἡ ἴδια ἡ φύση θὰ τοῦ τὸ ἀφαιρέσει;

 

Ὁ μοναχὸς μπορεῖ νὰ ἔχει μακριὰ μαλλιά, ἀλλὰ δὲν τὰ κομά, δὲν τὰ φροντίζει.